Archive for the ‘ORGANIZACION POLÍTICO-ADMINISTRATIVA’ Category

prácticos bloques IV-V, temas 15 e 16

9 Febreiro, 2015

PROBA DE AVALIACION BLOQUES IV-V. XEOGRAFIA 2º BACH D. XANEIRO 2015

3.- PRAXE: A&C “OS INDECADORES DE BENESTAR”. Valor 4 puntos

3.1.1.- Relacione as provincias das CCAA de Extremadura e Castela A Mancha e cita as capitais autonómicas. 1 punto.

3. 1.2.- Comente o documento en cuestión, segundo as seguintes p.d.v. 3 puntos.

3.1.2.1.- Tipo de imaxes. 1 punto.

3.1.2.2.- Lectura dos documentos propostos (desigualdades rexionais segundo os indicadores de benestar social) e aporta as tuas conclusións (rexións de convergencia e rexions de competitividade) . 1 punto.

3.1.2.3.- Desenvolve un comentario coherente cos factores explicativos destes desequilibrios territoriais e das políticas de cohesión (Fonde de Compensación interterritorial). 1 punto.

Fonte: http://files.noespazoenotempo.webnode.es/200000600-cd12ccf066/benestar%20social.pdf

PLANTA/MODELO

.1.2.- COMENTE O DOC. EN CUESTIÓN, SEGUNDO AS SEGUINTES P.D.V. 3 PUNTOS.

3.1.2.1.- TIPO DE IMAXES1 PUNTO.

– Docs cartográficos: Mapas referenciais, político-administrativos, provinciais e mapas temáticos/de temática territorial (contrastes rexionais) en relación con indicadores de benestar social (poboación con estudos superiores, nº de camas hospitalarias por 10.000 habs, nº de asalariados con contrato laboral indefinido e taxa de actividade feminina). Estos mapas temáticos adoptan, como é habitual na representación de superficies, a forma de mapa de coropletas (coras), que no caso concreto dos docs propostos coinciden con agregados de CCAA. As lendas articúlanse en 4 rangos ou categorías con valores expresados en porcentaxes, que na versión en cor reserva os valores extremos aos matices de maior intensidade.

3.1.2.2.- LECTURA DOS DOCS PROPOSTOS (desigualdades rexionais segundo os indicadores de benestar social) e aporta as tuas conclusións (rexións de convergencia e rexions de competitividade) .1 PUNTO.

– Para a lectura ou análise dos docs propostos como exercicio de avaliación (vs traballo de casa) simplificámo-la en función dun rango medio alto e doutro rango medio baixo segundo respectivamente ás porcentaxes superiores e inferiores a 45%, 35%, 65% e 45%, hipotéticamente suficientes para reflictar as rexións en inferioridade ou de superioridade a equilibrar a traves dos Fondos de compensación interterritorial.

Dacordo co anterior, destacamos: 1) un contrate entre as CCAA de Pais Vasco e de Navarra coas de Cantabria e Madrid frente ao resto do territorio nacional; 2º) un contraste norte-sur do territorio español; 3) confirmación do contrate anterior norte-sur con tendencia a privilexiar o benestar do nordeste; 4ª) ratificación da tendencia anterior de maneira nítida. En sentido mais restrinxido constátase unha xerarquía do benestar en España a favor das CCAA de Cataluña (3 veces no rango alto), de Madrid, de País Vasco e da Comunidade Foral (2 veces en rango alto).

Como factor explicativo, apuntamos a coincidencia das 4 CCAA no mapa de asalariados indefinidos, é dicir, da importancia do desenvolvemento económico. Outros factores serían a autonomía orzamentaria no caso das CCAA do norte (cfr., concerto económico), a centralidade histórica de Cataluña como rexión industrializada (cfr., taxa de actividade feminina) vs a unha centralidade de Madrid mais limitada (cfr, capital dun Estado con ampla descentralización política).

3.1.2.3.- DESENVOLVE UN COMENTARIO coherente cos FACTORES EXPLICATIVOS DESTES DESEQUILIBRIOS TERRITORIAIS E DAS POLÍTICAS DE COHESIÓN (Fondo de Compensación interterritorial). 1 punto.

(FONTE TEMA 15) DESEQUILIBRIOS TERRITORIAIS E POLÍTICAS REXIONAIS

No Estado das autonomías, un Estado democrático e social de dereito, que se basea na igualdade territorial e na solidaridade, existen desequilibrios entre as rexións dertivados de factores internos de desigualdade e tamén de factores externos de relacións desiguais que afectan á súa competitividade económica, ao benestar da súa poboación e á calidade do seu medio ambiente.

O desenvolvemento económico dunha rexión relaciónase coa súa capacidade de producción, cos ingresos e nivel de consumo da súa poboación, coa creación de emprego e co investimento de capital realizado en infraestruturas ou en servizos sobre todo cos relacionados coa producción e difusión do coñecemento. Sen embargo, o benestar das rexións non depende só do crecemento económico, senón tamén da distribución dos beneficios entre os seus diferentes grupos de poboación.

A persistencia dos desquilibrios territoriais fai necesario implementar políticas sociais para atenualos. En España a política rexional iniciouse na década dos 60 cos Plans de Desenvolvemento (1964-75), ou de descentralización en certas áreas atrasadas para que actuasen como motor de desenvolvemento do contorno. Tras un periodo de letargo (1975-85, crise das fontes de enerxía e transición política), deron lugar a partir de 1986 coa adhesión española á Comunidade Europea a unha nova política rexional marcada polas directivas da Comisión Europea e os seus instrumentos de financiación, os chamados Fondos Estructurais (FEOGA, FEDER, FSE) e de Cohesión interterritorial, cuxo reparto se establecer segundo criterios socio-económicos que clasifican o mapa europeo en rexións de obxectivo 1 ou de convergencia e de Obxectivo 2 ou de competitividade,

benestar para blogue

PROBA DE AVALIACION BLOQUES IV-V. XEOGRAFIA 2º BACH D. XANEIRO 2015

MAPA DE FLUJOS DE MERCANCIAS

3.- PRAXE: A&C “OS FLUXOS DO COMERCIO MUNDIAL”. Valor 4 puntos

3.1.1.- Relacione as provincias das CCAA de Andalucía e de Aragón. 1 punto.

3.1.2.- Comente o documento en cuestión, segundo as seguintes p.d.v. 3 puntos.

3.1.2.1.- Tipo de imaxe. 1 punto.

3.1.2.2.- Lectura do documento proposto (comercio desigual: grandes área económicas e grandes fluxos comerciais) e aporta as tuas conclusións (relacións de dependencia, rexións centrais e rexions periféricas) . 1 punto.

3.1.2.3.- Desenvolve un breve comentario do novo escenario xeopolítico, dos factores explicativos da desigualdade entre os países e de iniciativas dirixidas a correxilas. 1 punto.

PLANTA/MODELO

3.1.2.- COMENTE O DOC EN CUESTIÓN, SEGUNDO OS SEGUINTES P.D.V. 3 PUNTOS.

3.1.2.1.- TIPO DE IMAXE1 PUNTO.

– Doc. cartográfico: Mapa referencial, un mapamundi sen divisións político-administrativas, se ben con rotulación de continentes e grandes espazos por exemplo Europa occidental ou Oriente Medio (o máis chamativo é a súa proxección azimutal polar a favor da continentalidade do hemisferio norte) e mapa de temática económica O comercio mundial de mercadorías no ano 2000”, sen lenda. Como mapa temático adopta, como é habitual na representación das actividades de transporte, a forma de mapa de fluxos (frechas), que no caso concreto do doc proposto teñen como punto de partida e de destino círculos negros de tamaño proporcional cunha clara intención de xerarquizar os mencionados flujos de intercambios, que en tódolos casos preséntanse como frechas de correspondencia, ainda que non da mesma intensidade en ambas direccións.

3.1.2.2.- LECTURA DO DOC. PROPOSTO (comercio desigual: grandes área económicas e grandes fluxos comerciais) e aporta as tuas conclusións (relacións de dependencia, rexións centrais e rexions periféricas) . 1 PUNTO.

– As vantaxes derivadas da proxección deste mapamundi temático son manifiestamente intencionadas al quedar desde o inicio significativamente expresada coa escala xerárquica, centro vs periferia. Non se trata, en consecuencia, de mera cuestión estética, se non mais ben provocativa.

Os feitos observados son: 3 círculos desiguais de rango superior que identificamos por esta orde, Europa occidental e América do Norte con relacións atlánticas mutuamente intensas, mais favorables aos europeos (á súa balanza comercial ou saldo exportacións vs importacións), que perden esta vantaxe nas súas relacións coa área económica do Extremo Oriente; por outra parte, estos países, Xapón, China, Corea, establecen relacións na área do Pacífico con América Norte mutuamente intensas, mais outra vez favorables aos asiáticos. Nesta descripción queda patente a primacía do comercio exterior da Europa Occ. cun valor de 1654 millardos de $ e unha capacidade productiva de bens de alto valor engadido, a capacidade adquisitiva do mercado norteamericano, a prol da súa divisa, coa metade do valor do asiático, 427 vs 807 millardos de $, malia o volume de tráfico de mercadorías, indicativa do tipo de mercadorías (prezos baixos pola explotación laboral).

Fronte a estas tres áreas económicas que hexemonizan o comercio internacional encontramos as áreas do Oriente Medio con as maiores reservas de hidrocarburos do mundo, Iberoamérica con producción agraria tropical de alto valor nos mercados e finalmente, África como productora de minerais. Este último es, como caso extremo, moi revelador do comercio desigual al mantener todos os fluxos de importanción con volumen superior ás exportacións ou dito forma o seu comercio en lugar de ser fonte de financiación do seu desenvolvemnento o é de endebedamento.

3.1.2.3.- DESENVOLVE UN BREVE COMENTARIO DO NOVO ESCENARIO XEOPOLÍTICO, dos factores explicativos da DESIGUALDADE entre os países e de INICIATIVAS DIRIXIDAS A CORREXILA. 1 PUNTO.

O mundo de hoxe é, en gran parte, o resultado do extraordinario desenvolvemento das novas tecnoloxías da información e da comunicación. O que caracteriza o fenómeno da globalización é que estas relacións na actualidade teñen unha cobertura mundial e unha intensidade descoñecida ao redor de Estados Unidos, a Unión Europea, Xapón e, recentemente, China. Estes países controlan a información e o coñecemento, concentran gran parte do capital, as finanzas mundiais e numerosas empresas, e teñen un gran poder político e de decisión.

Pola contra o sistema de economia de mercado resultou moi problemático para moitos outros países, periféricos ou colonizados, que viron aumentar a súa pobreza, a súa explotación e a súa dependencia. O volume comercial dos países menos desenvolvidos é moi escaso debido as características da súa produción (países de economía de subsistencia ou de monocultivos dos que apenas rendibilizan no mellor dos casos o 10% do seu valor fronte aos beneficios das empresas de producción de capital extranxeiro ou das multinacionais da distribución) e dos fluxos comerciais ás que non teñen acesso con as súas actuais redes de comunicación. A alternativa só pode vir do Comercio Xusto *

Deste xeito, as balanzas comerciais son estructuralmente deficitarias como reflictou á análise (exportan poucos bens a baixos prezos, mentres que importan produtos manufacturados a prezos elevados, procedentes do mundo desenvolvido). A súa vez, o déficit agrava o problema de débeda externa, a acumulación de xuros resultado dos empréstitos do Fondo Monetario Internacional (FMI) ou o Banco Mundial (BIRF), que chega a triplicar o valor dos mesmos e forza a barallar a condonación da débeda, máis tamén a perda de confianza no país das institución acreedoras.

comercio desigual BLOGUE

Advertisements

organización político administrativa: contrastes e políticas rexionais de España

25 Maio, 2013

BLOQUE IV: A ORGANIZACIÓN POLÍTICO-ADMINISTRATIVA.

TEMA : CONTRASTES E POLÍTICAS REXIONAIS DE ESPAÑA

  • Antecedentes históricos
  • Desequilibrios territoriais
  • Factores de transformacións
  • Políticas rexionais

A administración do Estado esixe a súa subdivisión nun nº variable de unidades, co fin de organizar o funcionamento do territorio e da súa poboación, controlar os servizos públicos e os recursos existentes, ou planiicar os procesos electorais. Por esa razón, todos os países contan cunha estrutura territorial do Estado na que se superpoñen unidades de diferente rango ou importancia, cuxos límites cambiaron ao longo do tempo.

En España, a división político-administrativa vixente distingue tres niveis: CCAA, provincias e municipios, aínda que noutros momentos do pasado, esa estrutura territorial oi distinta. O proceso de descentralización política que supuxo a Constitución permitiu aumentar as competencias e recursos dos que dispoñen as CCAA, (con importantes efectos xeográficos e sobre a vida dos cidadáns).

Non obstante, aínda se manteñen importantes desequilibrios entre as rexións españolas. Fronte ao enfoque economicista, que se fixaba só nas desigualdades económicas, o actual concepto de desenvolvemento territorial sustentable considera tamén a situación nos planos social e ambiental. Para atenualas, puxéronse en práctica desde hai décadas diversos tipos de políticas baseadas no principio de solidaridade interterritorial, que tiveron un éxito bastante limitado e evolucionaron ao largo do tempo para intentar mellorar a súa eficacia.

Antecedentes históricos

España é un Estado cunha ampla descentralización política que se subdivide en 17 CCAA e dúas cidades autónomas, xunto a 50 provincias e 8.111 municipios. A actual organización territorial é froito dun longo proceso histórico. A principios do s.XVI, España constituíuse como un dos primeiros Estados-nación de Europa, que mantivo desde entonces unhas fronteiras bastante estables. A división provincial xurdíu coa instauración do Estado liberal no s. XIX para transformar unha estrutura territorial fragmentada, herdada do periodo absolutista. As CCAA xurdiron tras o regreso da democracia e a aprobación da Constitución de 1978, aínda que baseadas parcialmente no mapa de rexións históricas.

As CCAA constituíronse entre 1978 e 1983 tras a aprobación polas Cortes dos seus respectivos Estatutos de Autonomía, onde se establecen as súas normas básicas de funcionamento. Todas contan con institucións propias: Parlamento, Consello de Goberno e Presidencia, así como Tribunal de Xustiza. As competencia que en elas mantén o Estado central están coordinadas pola Delegación do Goberno. Existen grandes diferenzas de superficie e poboación entre comunidades, pero en todas elas a capital concentra bóa parte das institucións autonómicas, xunto a gran cantidade de empregos e servizos públicos, o que tamén favoreceu o seu crecemento poboacional.

As provincias son entidades políticas intermedias, cuxa delimitación actual se aprobou en 1833 para favorecer unha administración máis eficaz do territorio por parte do Estado, que delega as súas funcións nas Deputacións Provinciais. Nas Canarias, cada illa conta cun Cabildo insular e nas Baleares cun Consell Insular. Pola súa parte, os municipios son a entidade elemental de xestión dos diversos servizos públicos e de promoción do desenvolvemento local; o seu elevado nº e o pequeno tamaño de moitos deles impulsou a creación de mancomunidades para prestar servizos a varios municipios.

Desequilibrios territoriais

Malia que o Estado das autonomías se basea na igualdade territorial e na solidaridade, existen desequilibrios entre as rexións que afectan á súa competitividade económica, o benestar da súa poboación e a calidade do seu medio ambiente (O concepto de desenvolvemento territorial sustentable inclúe esas tres dimensións complementarias). Entre os diversos factores internos que explican os desequilibrios rexionais están a súa diferente dotación de recursos, o tipo de actividades en que se especializan, a cualificación dos seus recursos humanos ou o tipo de políticas aplicadas. Pero tamén inflúen outros factores externos, pois o desenvolvemento dunhas rexións vese afectado polo tipo de relacións que manteñen con outras,o que permite alar de rexións centrais e periféricas.

O desenvolvemento económico dunha rexión relaciónase coa súa capacidade de producción, os ingresos e nivel de consumo da súa poboación, a creación de emprego e o investimento de capital realizado en infraestruturas ou en servizos; sobre todo, os relacionados coa producción e difusión do coñecemento. Na época preindustrial, as rexións máis prósperas eran as de mellores condicións para o desenvolvemento agrario; na era industrial, esa posición pasou a rexións litorais como Cataluña e o País Vasco, xunto a Madrid. Nos últimos anos, a tercerización das rexións metropolitanas e das áreas turísticas litorais xeran o maior crecemento, fronte dalgunhas interiores e o declive doutras de antiga industrialización.

O benestar das rexións non só depende do crecemento económico, senón tamén da distribución dos beneficios entre os seus diferentes grupos de poboación e territorios. A estrutura social e as políticas sociais son factores que inflúen sobre a desigual satisfacción das necesidades básicas en saúde, educación, emprego ou vivenda. As desigualdades sociais entre as rexións son menos acusadas ca as económicas; pero, a miúdo, presisten importantes diferenzas entre os grupos sociais dunha mesma rexión.

Factores de transformacións

A partir de 1985, a reestruturación económica que seguiu á crise transformou os factores en que se baseaban os desequilibrios territoriais e a xerarquía espacial. Así, a industria perde peso como factor de desenvolvemento debido á reestruturación de moitos sectores tradicionais e á tendencia descentralizar parte da producción cara a novos espazos industriais, o que rompe a identificación anterior entre rexións desenvolvidas e industrializadas. Os servizos avanzados, a innovación e a alta tecnoloxía convértense nos principais actores de desenvolvemento. Polo tanto, convértense en indicadores de desenvolvemento a especialización no sector terciaria de maior nivel (funcións reitoras e de decisión; servizos á producción; actividades financieiras, comerciais e de distribución e turismo); a existencia de actividades innovadoras e de alta tecnoloxía (industrias de alta tecnoloxía, telecomunicacións, e agricultura tecnificada); a presenza de centros de investigación, innovación e xestión; a disponibilidade de man de obra de alta cualiicación; os investimentos en tecnoloxía e formación; a calidade das infraestruturas e dos equipamentos, e a existencia de bóas comunicacións co contorno e co estranxeiro.

Políticas rexionais

A persistencia de importantes desequilibrios territoriais fixo necesaria a implantación de políticas de desenvolvemento rexional para intentar atenualos; pero, tanto os seus obxectivos específicos, coma os dierentes instrumentos aplicados para alcanzalo variaron ao longo do tempo.

En España a política rexional iniciouse na década dos 60 cos Plans de Desenvolvemento (1964-75). Este baseáronse no fomento da industria en certas áreas atrasadas (Polos de promoción e desenvolvemento industrial) para que actuasen como motor de desenvolvemento do contorno. Os seus escasos resultados cuestionaron a eficacia das actuacións descentralizadas, e tras un perirodo de letargo (1975-85), deron lugar a partir de 1986 a unha nova política rexional marcada a pola adhesión á Comunidade Europea.

Así, a política estatal para correxir os desequilibrios entre as rexións debe seguir as directrices marcada pola política rexional da Unión Europea, e a política para paliar os desequilibrios dentro de una misma rexión e fomentar o seu desenvolvemento correspóndelles aos gobernos autonómicos, aos que a Constitución lles outorga competencias na ordenación do seu territorio.

Para conseguir estes obxectivos realzáronse importantes investimentos en inraestruturas de transporte, telecomunicacións e enerxía, así como no fomento da innovación tecnolóxica e a creación de emprego, tanto no sector da industria como no secto servizos. Xurdiron novos instrumentos de intervención que estiveron vixentes ata a actualidade. A maioría dos recursos proceden dos Fondos Estruturais e dos Fondos de Cohesión da UE, xestionados pola FEDER (Fondo Europeo para o Desenvolvemento Rexional), o FEOGA (Fondo Europeo de Garantía Agraria) e o FSE (Fondo Social Europeo).

Dende hai case dúas décadas, a repartición dos fondos para o desenvolvemento baséase nunha clasificación das rexións segundo a súa situación socioeconómica:

  • As Rexións Obxectivo 1 correspondesse con aquélas por debaixo do 75% do PIB/habitante na U.E. , e a elas destínase a maior parte dos recursos. Ata 2006, un total de doce rexións españolas estaban neste grupo, recibindo 38.000 millóns de euros entre 2000 e 2006. Pero, tras a ampliación da UE a 27 países, as agora chamadas Rexións de Converxencia xa só inclúen a Andalucía, Estremadura, Castela-A Mancha e Galicia, que recibiron a metade da cifra anterior entre 2007-2013.
  • As Rexións Obxectivo 2 corresponden a aquélas con problemas específicos, relativos a súa industria, ao seu escaso desenvolvemento rural ou urbano ou a pesca. Ata 2006 incluían a sete rexións españolas, que recibiron 3.000 millóns de euros entre 2000 e 2006. As agora chamadas Rexións de Competitividade, moi similares ás anteriores, recibirán unha cifra similar ata 2013.

SEPNOSE DO TEMA SUPRA

ESPAÑA ORGANIZACION POLITICO ADMINISTRATIVA BLOQUE IV

MATERIAIS DE DE IGN.ES PARA PRÁCTICOS DAS PAU 2012

A ORGANIZACIÓN TERRITORIAL DE ESPAÑA

La Constitución de 1978 define España como una nación integrada por nacionalidades y regiones, con capacidad de autogobierno. El texto constituciónal no definió cuáles debían ser dichas nacionalidades y regiones, pero estableció el procedimiento para que, a partir de las provincias existentes, pudieran formarse las que se denominarían Comunidades Autónomas, que podrían estar constituidas por una o varias provincias.

Tras la aprobación de la Constitución, en un plazo de algo menos de tres años (entre 1980 y 1983), todo el territorio nacional se organizó en Comunidades Autónomas. De dicho proceso resultaron un total de 17 comunidades. Posteriormente, en el año 1995 y de acuerdo también con las posibilidades que ofrecía la Constitución, las dos ciudades españolas ubicadas en el norte de África -Ceuta y Melilla- adquirieron el estatuto de Ciudades Autónomas.

Las 17 Comunidades Autónomas presentan diferencias, tanto con respecto a su dimensión y densidad de población, como a sus variados orígenes históricos. Siete de ellas son uniprovinciales, es decir, se corresponden con otras tantas provincias del mapa político preconstitucional; son las siguientes: Principado de Asturias (antes provincia de Oviedo); Cantabria (antes provincias de Santander); La Rioja (antes provincia de Logroño); Comunidad Foral de Navarra (antes Navarra); Comunidad de Madrid (antes provincia de Madrid); Islas Baleares (antes provincia de Baleares); y Región de Murcia (antes provincia de Murcia). Las 10 Comunidades Autónomas restantes son pluriprovinciales, es decir, están formadas por dos o más provincias, siempre contiguas.

Hay Comunidades Autónomas que tienen un origen histórico, es decir, son territorios que constituyeron circunscripciones políticas en un pasado más o menos lejano, y que ya estaban en el mapa de las regiones españolas anterior a la Constitución de 1978. Tres de ellas -Cataluña, País Vasco y Galicia- contaron incluso con el reconocimiento de autonomía política durante la II República (1931-1936). Otras tienen también raíces histórico-geográficas, aunque no alcanzaron la autonomía durante el periodo republicano: Andalucía, Aragón, Principado de Asturias, Canarias, Comunidad Foral de Navarra, Comunidad Valenciana, Extremadura e Islas Baleares. En las restantes las situaciones son diversas: Castilla y León surgió de la integración de los antiguos reinos medievales de León y Castilla, pero sin las provincias de Logroño, que pasó a ser la comunidad de La Rioja, y de Santander, que constituyó Cantabria; Castilla-La Mancha se formó con las provincias de Castilla la Nueva, exceptuando Madrid que adquirió la condición de Comunidad uniprovincial, y la agregación de Albacete. Por último la Región de Murcia quedó integrada por una sola provincia -la de Murcia-, aunque había estado unida a la de Albacete en el mapa político regional anterior a 1978.

Todas las Comunidades Autónomas tienen capacidad de autogobierno en materia ejecutiva (cada una cuenta con su gobierno autonómico), legislativa (tienen parlamentos, con diversas denominaciones) y algunas de ellas, judicial. Los estatutos de autonomía, recientemente reformados o en proceso de reforma, establecen para cada comunidad su estructura político-administrativa y desarrollan sus competencias, dentro de los límites que establece la Constitución.

Las Comunidades Autónomas se organizan en provincias y municipios. Pero de acuerdo con la Constitución y con sus respectivos estatutos, algunas han establecido otras circunscripciones administrativas como, por ejemplo, las Comarcas. Así sucede en Cataluña, Aragón y Galicia, que han definido la comarca como territorio político-administrativo con entidad y competencias propias, y han aprobado sus respectivos mapas comarcales.

La organización territorial de buena parte de España, y su expresión cartográfica, tiene raíces históricas muy antiguas, medievales en la mayor parte de los casos. Es precisamente la Historia lo que explica la existencia de discontinuidades o enclaves, sectores localizados fuera de las fronteras o límites continuos de una entidad administrativa. Para evitar conflictos territoriales, todas las entidades locales deben contar con certificaciones que fijen las demarcaciones de sus términos.

Las modificaciones en la organización municipal han sido históricamente numerosas. Actualmente se observan dos procesos contrapuestos: mientras que en las zonas despobladas se tiende a una paulatina reducción del número de municipios, en aquellas donde la población se ha concentrado se produce una reorganización administrativa para conseguir una gestión más eficaz. A su vez el auge del turismo, y el desarrollo de grandes urbanizaciones en la periferia lejana de los núcleos costeros, ha permitido en algunos casos la creación de términos municipales nuevos.

LIGAZÓNS DE INTERESE

PUZLE INTERACTIVO DAS CCAA

MAPAS FLASH INTERACTIVOS

MAPAS DE CONTRASTES ENTRE CCAA

MAPAS DE BENESTAR SOCIAL NAS CCAA